نامه‌اي به خدا

نمي‌دانم با كدامين واژه شروع كنم وحتي براي توصيف تو از كدامين واژه بهره برم هرچند كه نمي‌دانم كلمات در برابر عظمت تو سر تسليم فرود مي‌آورند.

سلام:سلام بر كسي يا عزيزي يا بهتر بگويم كه تمام دارو ندارم تمام بودن و نبودنم از شادي گرفته تا غم و رنگ آرزوهايم از اوست.كسي كه هيچكس هرگز نمي‌تواند چنين اجازه‌اي به خود داد كه در موردش اظهار نظر كند.من هميشه تو را قبول دارم و سعي مي‌كنم كه هميشه قبولت داشته باشم و با تمام وجود پرستشت كنم از زماني كه خود را شناخته‌ام نامت را بالا تر از هر نامي قرار دادم.خداي آسمان‌ها و زمين خداي بزرگ و بي‌همتا نهايت شكر را از آن كه اين همه نعمت‌هاي بزرگ را در اختيار من قرار دادي.سپاس‌گذارم نعمت‌هايي كه هركدام به گونه‌اي جزئي از زندگيم را در بر مي‌گيرد به راستي كه بزرگي و بخشنده.چگونه مي‌توان حتي نيمي از نعمت‌هايت را شكر كرد من هرچه دارم از تو دارم.شايد گاه گاه شرم و اختيار خود را از دست دهم و به نبودهايم كفر ورزم اما تو باز بزرگي و بخشنده.از تو براي امري راهنمايي مي‌خواهم حدي است كه هدف زندگانيم را از ياد برده‌ام و هيچ اميدي براي زندگي ندارم راهي كه خود انتخاب كرده‌ام به سختي فراز جو است در اين راه راه را نمي‌توان از بيراهه تشخيص داد تمام نيرو و توانم از دست رفت من نتوانستم اين راه و پيچ و خم‌هايش را طي كنم به اميد اينكه در دنياي آرزوهايم را باز بگذارم و نوري را يابم و جواب سوالي را كه سال‌هاست در ذهن دارم را يابم كه چرا زنده‌ام چرا زندگي مي‌كنم مقصودم چه‌ راهي است و آرزويم كدامين.به كجا پناه برم در حالي كه تمام درها به رويم بسته‌ شده و غرق در بيراهه‌ام.در حالي كه ناي رفتن ندارم مقصودم را نمي‌يابم.

آري لحظه‌ها و ارزوها پشت سرهم تندتند و كندكند مي‌گذرند و مي‌روند و من نيز از خودم دورتر و دورتر مي‌شوم به طوري كه مي‌توان گفت در جاي خود كه مانده‌ام به سختي جان مي‌دهم.

خداوندا تو كه تو كه مي‌تواني هر محالي را غير محال و هر غيرمحالي را محال كني پس مرا ياري كن كه احتياج دارم باز تو را بشناسم و خود را آزاد احساس كنم پس از تو با تمام وجود خواهش مي‌كنم دريچه‌ي عشق و مهرباني و محبت بيكران خود را به رويم بگشاي كه در اين قفس و اين نيمه راه بر تنگ آمده‌ام%

           امضا:بنده‌ي حقيرت